Mecnun’un Leyla’ya yine kavuşamaması onu çölde Nevfel’i tanımadan önceki hayatına geri dönmüştür. Her gününü Leyla’yı düşünüp ona kavuşmak için dua ederek geçirmektedir. Mecnun, bir gün çölde dolaşırken şehre doğru ilerleyen biri yaşlı diğeri genç olan iki adamla karşılaşır.  Genç adamın elleri zincirle bağlıdır. Yaşlı adam ise onun zincirini tutmaktadır. Mecnun, yaşlı adama yanındaki adamın kendisine ne kötülük ettiğini, onu neden zincirle bağladığını sorar. Yaşlı adam, “Bu adam bana bir kötülük etmedi. Aksine iyi bir insandır. Ben esirciyim, esir alıp satarım. Bu genç de benim esirimdir.” diye cevap verir. Bunu duyan Mecnun, yaşlı adama “Doğrusu esirlik âşıklara layıktır, genç adamı serbest bırak, onun yerine beni esir olarak al.” der. Bunun üzerine esirci, genç adamı serbest bırakıp Mecnun’u esir olarak yanına alır. Yaşlı esirci, Mecnun’un ellerini zincirle bağlar ve birlikte yola çıkarlar. Mecnun, esirciye zengin bir kabile bildiğini o kabilenin bulunduğu yere giderlerse kendisini yüksek bir ücretle satabileceğini söyler. Mecnun’un tarif ettiği kabile tabi ki Leyla’nın kabilesidir. Yaşlı adam ve Mecnun Leyla’nın kabilesinin bulunduğu bölgeye gelince Mecnun koşarak doğru Leyla’nın evinin önüne gider. Orada bir çığlık atar ve bayılır. Leyla bu sesi tanır ve dışarı çıkar. Karşısında elleri zincirle bağlı, hasta ve zayıf Mecnun’u gören Leyla onu hemen evine alarak ona lezzetli yemekler ikram eder. Yaralarını temizler ve ona güzel bir şiir okur. Mecnun bir süre daha Leyla’nın yanında kaldıktan sonra akşama doğru zincirlerini parçalayarak oradan uzaklaşır.

Çöle dönen Mecnun, birkaç gün geçtikten sonra tekrar Leyla’yı görmek ister. Onu nasıl göreceğini düşünerek çareler arar. Sonunda çareyi kör bir dilenci kılığına girip Leyla’nın evine gitmekte bulur. Mecnun üzerine yırtık kıyafetler giyip aline bir baston alır. Gözlerini kapatır sokaklarda “Körüm, dünyayı göremiyorum.” diyerek bir dilenci gibi dolaşmaya başlar. Mecnun’u görenler onun haline acıyıp doğru söylediğini zannederek ona para, yemek ve kıyafet verirler. Mecnun Leyla’nın evinin önüne gelince “Ey dost!” diye bağırarak sesini Leyla’ya duyurur. Leyla Mecnun’un sesini tanır ve hemen dışarıya çıkar. Mecnun’a yardım olarak yanağını uzatır ve Mecnun onun yanağını öper. Mecnun bir süre onunla konuştuktan sonra yine oradan uzaklaşarak çöle döner.

 

(Bir yere) doğru: Yön, taraf, istikamet

     Doğrusu: Gerçek şu ki, gerçeği

     Doğru (bir yere, bir kişiye): Hemen, hiçbir yere uğramadan

    (Bir zamana) doğru: Yakın, yakınlarında, üzeri

    Doğru konuşmak: Yanlışsız, yalansız, eksiksiz bir biçimde konuşmak

Nevfel, Mecnun’u alıp kendi kabilesinin yaşadığı yere getirir ve onu misafir eder. Daha sonra Mecnun’a söz verdiği üzere onun Leyla’ya kavuşması için uğraşmaya başlar. Leyla’nın babasına bir mektup yazıp ondan bu iki gencin evlenmesine razı olmasını aksi takdirde kabilesiyle savaşacağını söyler. Mektubu altın ve mücevherlerle dolu bir sandıkla Leyla’nın babasına gönderir. Leyla’nın babası mektubu okur ve Nevfel’e Mecnun’un aklını kaybettiğini bu yüzden ona kızını vermeyeceğini, gerekirse savaşa hazır olduklarını bildiren bir mektup yazar. Nevfel bu cevaba karşılık olarak ordusunu toplar ve Leyla’nın kabilesiyle savaşmak için yola çıkar. Bunu duyan Leyla’nın babasının kabilesi de savaş için hazırlanıp yola çıkar. İki ordu büyük bir ovada karşı karşıya gelir ve savaş başlar. Çok şiddetli bir savaş olur. Mecnun ise savaş esnasında bir kenara oturmuş Leyla’nın kabilesinin savaşı kazanması için dua eder. Bu duayı Nevfel’in askerlerinden birisi duyar ve Mecnun’a “Senin için savaşan bir ordu var ve sen düşmanın kazanmasını istiyorsun. Bu nasıl bir iştir?” diye sorar. Mecnun ise cevap olarak “Ben, dostun düşman, düşmanınsa dost olduğu bir savaş içindeyim. Tek isteğim canımı verip sevgiliye kavuşmak” der. Bu cevap karşısında soruyu soran kişi büyük bir şaşkınlıkla Mecnun’un yanından uzaklaşır. Gün boyu savaş devam eder ama iki taraf da galip gelemez. Akşam olunca savaşa ara verilir. Nevfel askerlerini toplayarak onlara güçlü tarafın kendilerinin olduğunu buna rağmen savaşı neden kazanamadıklarını anlayamadığını söyler. Bu savaşı kazanmalarını mutlaka temiz kalpli bir kişinin duasının engellediğini söyler. Bu sırada, gündüz savaş olurken Mecnun’la konuşan asker, Nevfel’e Mecnun’un düşman askerinin kazanması için dua ettiğini söyler. Nevfel, Mecnun’un bu duasını öğrenince yaptığı işin doğru bir iş olmadığını anlar. Eğer savaşı kazanırsa Leyla’nın adını bir daha anmayacağına ve onu Mecnun’la evlendirme inadından vazgeçeceğine söz verir.

Ertesi gün iki kabile tekrar savaşmaya başlar. Çok şiddetli bir savaş olur. İki taraf da birbirine acımasızca saldırır. Mecnun ise yine bir köşede oturmuş Leyla’nın kabilesinin savaşı kazanması için dua etmektedir. Akşama doğru Nevfel’in ordusu savaşı kazanır. Leyla’nın babası Nevfel’e “Kızımı bu aklını kaybetmiş adamla evlendirme. Onunla sen evlen.” diye yalvarır. Nevfel, Leyla’nın babasına kendisinin zalim bir insan olmadığını, yaptığı bu işten dolayı pişman olduğunu ve ordusunu da alarak memleketine döneceğini söyler. Nevfel Mecnun’a Leyla’ya kavuşma isteğine artık son verip kendilerine katılmasını, onu güzel bir kızla evlendireceğini söyler. Fakat Mecnun bu sözleri duyunca çılgına döner. Böyle bir şeyin asla mümkün olmayacağını, dünyada kendisi için Leyla’dan başka bir güzel olmadığını söyler. Daha sonra  feryat ederek çöle, eski yaşamına geri döner. Nevfel, Mecnun’un bu durumuna çok üzülür. Ona ümit verip daha fazla üzülmesine sebep olduğu için kendisine çok kızar. Bir daha buralara uğramayacağına yemin ederek memleketine döner.

​

Söz vermek: Kesinlikle bir işi yapacağını söylemek

Kız vermek: Kızını evlendirmek

Can vermek: Ölmek

Son vermek: Bitirmek

Ümit vermek: Gelecekte istenilen şeyin olacağını söylemek .

Günler, aylar geçmiş mevsimler değişmiş ve bahar gelmiştir. Leyla evinde bitkin ve mutsuz yaşamaya devam etmektedir. Etrafındaki bütün güzelliklere rağmen Leyla her gün Mecnun’u düşünmekten hayattan tat alamamaktadır. Annesi, Leyla’nın bu durumuna daha fazla dayanamaz ve hizmetçi kızlarla beraber kırlara çıkıp eğlenmesi için onu ikna eder. Hizmetçi kızlar kırda Leyla’yı eğlendirmek için her şeyi yaparlar ama Leyla bunların hiç birini istemez. Leyla bir ara onları yanından uzaklaştırarak yalnız başına kalır. Havada bir bulut görür ve ağlayarak ondan “Ey güzel bulut, Mecnun’umu bulup ona benim ne halde olduğumu, onun için her gün ağladığımı anlat.” Diye istekte bulunur. Leyla kırda gezip dolaşmanın derdine bir çare olmayacağını anlayınca eve döner. Bundan sonraki günlerde Leyla’nın annesi, onu sıkıntısının dağılması için hizmetçi kızlarla beraber sürekli kırlara gönderir. Günlerden bir gün Soylu ve ahlaklı güzel bir kişi av yaparken kırda gezen Leyla’ya rastlar ve Leyla’dan bakmaktan kendini alamaz. Bu kişinin adı İbn-i Selam’dır. İbn-i Selam Leyla’ya âşık olur ve onunla evlenmek için Leyla’nın babasına elçiler gönderir. Leyla’nın babasına eğer bu evliliğe izin verirse sandıklar dolusu altın ve mücevher vereceğini söyler. Leyla’nın babası bu evliliğe razı olur. İbn-i Selam da söylediği her şeyi ona verir. Bu evliliğe Leyla’dan başka herkes sevinmektedir.

Mecnun’un tarafında ise değişen hiçbir şey yoktur. Mecnun çölde vahşi hayvanlarla birlikte dolaşmakta ve her an Leyla’yı anıp ondan bir haber almak için çareler düşünmektedir. Bu sırada Mecnun’un Leyla’ya olan bu büyük aşkı her yerde duyulmuştur. Her mecliste bu aşkla ilgili hikâyeler anlatılmakta şiirler okunmaktadır. Bir gün Nevfel adında adaletli bir kişi bu hikâyeleri ve şiirleri duyup çok etkilenir. Böyle büyük bir aşka sahip kişiyle tanışmak ister. Adamlarını yanına alıp çöle, Mecnun’u aramaya gider. Nevfel, Mecnun’u çölde vahşi hayvanlarla birlikte otururken bulur. Nevfel, Mecnun’la arkadaş olur ve ikisinin dostlukları başlar. Bu dostluk biraz da olsa Mecnun’un derdini hafifletir. Nevfel, Mecnun’a, onu en kısa zamanda sevgilisine kavuşturacağını söyler. Mecnun, kendisinin talihinin kötü olduğunu, Leyla’ya kavuşmasının imkânsız olduğunu söylese de Nevfel, onu “ Gayretli ve cesaretli ol. Leyla’nın kabilesi bana dost olursa işimiz kolay olur.” diyerek ümitlendirir. Mecnun çok sevinir. Onun söylediklerinden kuvvet alarak eski alışkanlıklarını terk eder. Saçını, sakalını ve tırnaklarını keser, güzel ve temiz elbiseler giyer. Leyla’ya kavuşacağı günü beklemeye başlar.

​

(Bir şeyden) tat almak: Hoşlanmak, mutlu olmak.

(Bir işi yapmaktan) kendini alamamak: Bir işi yapmaktan vazgeçememek

Haber almak: Bir kişi veya olay hakkında bilgi sahibi olmak

(Birini/bir şeyi) yanına almak: Beraberinde götürmek.

(Birinden/Bir şeyden) kuvvet almak: Birini ya da bir şeyin yardımıyla gücü artmak. Kuvvetlenmek.

Mecnun babasının yanından ayrıldıktan sonra çölde uzun süre dolaşır. Bir gün ansızın karşısında büyük görür. Mecnun bu dağı seyrederek hüzünlü bir şarkı söylemeye başlar. Sesi dağda yankı yapar. Mecnun, dağın kendisine cevap verdiğini zanneder ve dağın kendisiyle dost olduğunu düşünür. Mecnun dağ ile konuşur ve ona derdini anlatır. Dağa “İnsanlar, Leyla’ya olan aşkımdan dolayı beni hor görürler. Sen ise onlar gibi değilsin. Benimle konuşuyorsun. Öyleyse, sen bundan sonra bana en iyi arkadaşsın. Zaten aşıklar daima dağlarla beraber olurlar.” der. Bunları söyledikten sonra aklına tekrar Leyla gelir ve onun evinin bulunduğu yöne doğru yürümeye başlar. Yolda giderken karşısına bir avcı çıkar. Bu avcı bir yavru ceylanı yakalamış götürüyordur. Mecnun ceylanın haline çok acır. Avcıya, ceylanın neden yakaladığını, onu annesinden ayırmaya niçin layık gördüğünü sorar. Avcı, kendisinin avla para kazandığını, eğer ceylanı öldürmezse ailesinin aç kalacağını söyler. Bunun üzerine Mecnun bir çare düşünür. Üzerindeki elbiseleri çıkarıp avcıya verir ve ceylanın onun elinden kurtarır. Mecnun ceylanın gözünde Leyla’yı görür ve onunla çölde dost olur. Çölde bir süre daha gittikten sonra tuzağa düşmüş bir güvercin ile karşılaşır. Güvercin tuzaktan kurtulmak için sürekli olarak çırpınmakta, kanatlarını yaralamaktadır. Güvercini yakalayan avcının yanına gider ve ona “Güvercinden ne zarar gördün de onu yakaladın.” diye sorup ondan güvercini serbest bırakmasını ister. Avcı bunun mümkün olmadığını, ancak karşılığında bir şey verirse güvercini serbest bırakacağını söyler. Mecnun kolundaki inci kolyeyi çıkarıp avcıya verir ve güvercini kurtarır. Mecnun güvercinden kendisiyle arkadaş olmasını ister. Onu, mektup taşıyan posta kuşu olarak görür. Bu olaylar diğer hayvanların da Mecnun’un yanına gelmelerine sebep olur. Mecnun’un çölde büyük bir sürüsüyle birlikte yaşama başlar.

Mecnun çölde hayvanlarla dost olmuş Leyla’nın evine doğru yürürken Leyla’da annesinin öğütlerini dinleyerek kendisini eve kapatmış, bir an olsun dışarıya çıkmamaktadır. Gününü ve gecesi Mecnun’u düşünerek geçirmekte, bir an olsun onu aklından çıkarmamaktadır. Sadece rüyasında Mecnun’la buluşmak için uyumaktadır ama bu rüyaların çocuğundan kabus görerek uyanmaktadır. Leyla’nın etrafında derdini anlatabileceği hiç kimse yoktur. Bu yüzden derdini aşk ile yanan muma anlatır. Bundan bir cevap alamayınca geceleri kimsenin olmadığı saatler dışarıya çıkıp derdini aya anlatır. Leyla Ay’dan tüm dağları ve çöllerini gezmesini ve Mecnun’un nerede olduğunu bulmasını ister. Aydan da bir cevap alınca bu sefer de derdini rüzgarlara anlatmaya başlar. Leyla’nın geceleri böyle geçirirken gündüzleri perdelerin arkalarında kimselere görünmeden ağlar.

​

1. görmek: Gözle bir şeyin varlığını anlamak
2. hor görmek: değersiz kabul etmek
3. zarar görmek: Kötü bir sonuçla karşılaşmak
4. (bir şey) olarak görmek: Kabul etmek, saymak, zannetmek
5. kabus görmek: Korkunç rüya görmek

Mecnun’un Leyla’ya olan aşkı ve özlemi her gün biraz daha artar. Mecnun, Leyla’nın adını bir an olsun dilinden düşürmez. Sokakta, evde, gittiği her yerde sadece ondan bahseder. Ailesi, akrabaları ve arkadaşları onu bu durumdan kurtarmak için her yolu denerler ama Mecnun’u Leyla’dan vazgeçiremezler. Mecnun Leyla’yı düşünmekten yemek bile yiyemez bir hale gelir. Çok zayıflar, güçten kuvvetten düşer.  İnsanlar ilk zamanlar onun bu haline acırlar ama bir zaman sonra ona gülmeye, onunla alay etmeye başlarlar. Mecnun kendisine söylenen hiçbir sözü umursamaz. Günler geceler boyunca Leyla’yı anmayı bir an olsun bırakmaz.

Babası, oğlunun bu aşktan vazgeçmeyeceğini, ona Leyla’dan başka hiçbir şeyin fayda etmeyeceğini anlar. Bunun için tek çareyi oğlu ile Leyla’yı evlendirmekte görür. Kabilesinin büyüklerini toplar ve onlara bu fikrini açıklar. Kabile büyükleri ona hak verir ve hep birlikte babasından Leyla’yı istemek için yola düşerler. Leyla’nın babası kızını istemeye geldiklerini öğrenir ve kabilesindeki ileri gelenlerini çağırır. Mecnun’un babası ve onunla birlikte gelenleri evinde iyi bir şekilde misafir eder. Yemekler yenip çaylar ve kahveler içildikten sonra kız isteme törenine geçilir. Mecnun’un babası oğlunun Leyla’yı çok sevdiğini ve bu iki genci evlendirmek istediğini söyler. Leyla’nın babası ise böyle bir evlilikten mutlu olacağını ancak oğlunun milletin diline düştüğünü, herkesin ona deli dediğini ve kızını deli biriyle evlendirmek istemediğini söyler. Eğer oğlu bu aşk hastalığında kurtulursa kızını vereceğini aksi takdirde böyle bir evliliğe razı olmayacağını bildirir.

Eve eli boş dönen babası, oğlunu bu dertten kurtarmanın derdine düşer.  Etrafındakiler ona, Mecnun’u Kâbe’ye götürmesini tavsiye ederler. Eğer oğlu orada Allah’a dua ederse bu aşk hastalığında kurtulacağını söylerler. Babası etrafındakileri dinler ve oğlunu da alıp Kabe’ye gider. Mecnun’a bu dertten kurtulması için dua etmesini söyler. Mecnun dua eder ama bu dua babasının istediği gibi değildir. O, Allah’a “Bu aşk derdiyle çok mutluyum. Bu derdi benden alma. Hatta derdimi daha da artır.” diye dua eder.  Mecnun’un duasını duyan babası artık ondan ümidini keser ve orada kalır. Mecnun ise Kâbe’den uzaklaşarak çöllere doğru gider.

​

1. Dilden düşürmemek: Sürekli tekrar etmek.
2. Güçten kuvvetten düşmek: Gücü azalmak.
3. Yola düşmek: Bir yere gitmek için yola çıkmak.
4. Dile düşmek: Hakkında dedikodu yapılmak.
5. Derdine düşmek: Bir sorunu çözmeye çalışmak.

 

​

Arkadaşları Mecnun’un babasının yanına gelir. Ona kırda piknik yaparken meydana gelen olayı anlatıp Mecnun’un mektubunu verirler. Babası, üzerinde Mecnun’un gözyaşları olan mektubunu okumaya başlar. Mektupta şunlar yazmaktadır.

“Yıllarca evlat hasreti çektin. Adaklar adadın, dualar ettin ve Allah beni sana hediye edince çok sevindin. Artık bu dünyada bütün mutsuzluğunun bittiğini zannettin. Çocukluğumda bana çok iyi baktın. En iyi hizmetçileri tuttun ve beni yetiştirdin. Ben senin evindeyken sıkıntının ne olduğunu hiç bilmedim. Evinden çıkıp okula gittiğim zaman ise her şey değişti. Daha önce hiç tanımadığım bir duyguyla karşılaştım. Baba, ben bir melek yüzlü kıza âşık oldum. Baba, ben hangi yöne baksam onun yüzünü görüyorum. Hangi sesi duysam onun sesini duyuyorum. Ondan bir dakika bile ayrı yaşamak istemiyorum. Ama onu benden uzaklaştırdılar. Yüzünü göstermeyip beni bu hayattan kopardılar. Yaşam ışığımı söndürdüler. Ona kavuşmak için çok uğraştım ama başaramadım. Ona kavuşamadım. Baba, ben artık eve dönmeyeceğim. Ben aşk derdine düştüm ve bu dertten bir kurtuluşum yok. Bunun için yalnızlığı seçtim. Artık bundan sonra evim ıssız yerler, yatağım kuru toprak, yastığım dikenlerdir. Bak, benim kendime bile bir faydam yok. Beni arama, benden bir ümidin olmasın. Allah’a sana başka bir evlat vermesi için dua et.”

Mecnun’un Babası mektubu okur. Mektuptaki Mecnun’un gözyaşlarının üstüne kendi gözyaşını döker. Arkadaşlarından Mecnun’u en son nerede gördüklerini öğrenerek yola çıkar. Dağlarda, ıssız yollarda dolaşır. Kimsenin olmadığı mağaralara, kuyulara bakar. En sonunda oğlunu çölde susuzluktan dudakları kurumuş, vücudunda yaralar oluşmuş perişan bir vaziyette bulur. Babası, Mecnun’u eve dönmesi için ikna etmeye çalışır ama Mecnun bunu kabul etmez. Mecnun, Leyla’dan başka kimseye ihtiyacının olmadığını, Leyla’dan başka kimseyi görmek istemediğini söyler. Babası son çare olarak Leyla’nın evlerine misafir olarak geldiğini ve evde onu beklediğini söyler. Bunu duyan Mecnun hemen ikna olur ve babasıyla eve dönmeyi kabul eder. Eve geldiklerinde bunun bir yalan olduğunu gören Mecnun’un üzüntüsü daha da artar. Eve doktorlar gelir ve Mecnun’un yaralarına bakarlar. Sonra evdeki herkes onunla konuşup ona nasihat vermeye başlar. Ona, yönetimleri altındaki kabilelerde birçok güzel kız olduğunu,  bunlardan birini beğenmesi durumunda onu evlendirebileceklerini söylerler. Mecnun onlardan özür dileyerek hiçbir teklifi kabul etmez. Kendisine Leyla’dan başka güzel olmadığını, eğer Leyla yoksa dünyada hiçbir güzelliğin olmayacağını söyler. Kendisinden ümitlerini kesmelerini ister.

​

1. Bakmak: Yetiştirmek, büyütmek.
2. Bakmak:Gözleri bir yere, bir şeye çevirmek.
3. Bakmak:Bir duruma dikkat edilmesini istemek.
4. Bakmak:Aramak
5. Bakmak:Tedavi etmek. Tamir etmek. Kontrol etmek.

​

Mecnun’un Leyla’dan ayrıldığından beri üzüntü ve kederi günden güne artar. Sürekli yalnız kalarak Leyla’yı düşünür. Etrafındaki kimseyle konuşmak istemez. O, çok sevdiği dadısını bile yanına yaklaştırmaz. Mecnun’un bu halini gören babası çok üzülür. Onu neşelendirmek, tekrar hayata döndürmek için eğlence meclisleri kurar, av partileri düzenler, değerli hediyeler alır ama Mecnun’da hiçbir değişiklik olmaz.

Mevsimler değişir yazlar kışa, kışlar bahara döner. Hayatlar değişir çocuklar gence, gençler yaşlıya döner. Dünya değişir köyler kasabalara, kasabalar şehirlere döner. Ne var ki Mecnun’un bu üzüntülü ve kederli hali hiç değişmez. Günlerden bir gün Mecnun’un arkadaşları onun evine gelir ve Mecnun’u kırda piknik yapmaya davet ederler. Mecnun gitmek istemez ama arkadaşlarının ısrarlarına dayanamayıp piknik davetini kabul eder. Dadısı sevinçle piknik için çeşit çeşit yiyecek ve içecekler hazırlayıp Mecnuna verir. Mecnun arkadaşlarıyla birlikte yeşillik ve sulak bir araziye gider. O gün Mecnun’dan başka herkes çok sevinçlidir. Oyunlar oynanır, yemekler yenir, şarkılar söylenir. Mecnun ise bir köşede sessizce oturup arkadaşlarını izler. Bir süre sonra yakınlardan gelen bir ses Mecnun’u uzun zamandır daldığı ölüm uykusundan bir anda uyandırıverir. Bu Leyla’nın sesidir. Mecnun hızla oturduğu yerden kalkar ve sesin geldiği yöne koşar. Biraz sonra çalılıkların arasında Leyla ile arkadaşlarını oturmuş konuşurken bulur. Mecnun gözlerine inanamaz. Onların olduğu yere biraz daha yaklaşır. Evet, bu gördüğü Leyla’nın ta kendisidir. Ondan başkası olamaz. Mecnun’un etrafındaki kara bulutlar dağılıverir. Leyla’dan ayrıldığından beri süren üzüntüsü ve kederi bir anda kaybolur. Artık Mecnun için bayram günü bugündür. Leyla’ya doğru yanaşmaya başlar. Leyla da Mecnun’u fark edip ayağa kalkar. İkisi de karşı karşıya gelmiştir artık. Birbirlerine iyice yaklaşırken. İkisinin de heyecanı o kadar artmıştır ki kalp atışlarının sesi on metre öteden duyulmaya başlar. Leyla daha fazla dayanamayıp bayılır. Leyla’nın bayıldığını gören Mecnun dayanamaz ve Leyla’nın bayıldığı yerin hemen yanına o da bayılır. Leyla’nın arkadaşları Leyla’nın yüzüne gül suyu dökerek onu ayıltır ve onu evine götürürler. Mecnun ise gözyaşları içinde ayıldıktan sonra yanında Leyla’yı göremez ve kahrolur. Günlerdir devam eden üzüntüsü ve kederi daha da artar. Üstünü başını parçalayarak “Leyla!” diye bir çığlık atar. Onun sesini duyan arkadaşları hemen yanına gelir. Mecnun, arkadaşlarına kendisinin artık aşk hastası olduğunu ve kendisinden uzak durmalarını söyler. Babasına da durumunu anlatan bir mektup yazıp arkadaşlarına teslim ettikten sonra “Aşığa bunlar yük olur.” diyerek gömleğini ve ayakkabılarını çıkartarak oradan uzaklaşır.

​

Günden güne (Günbegün): Zaman geçtikçe, yavaş yavaş.

Günlerden bir gün: Önceden belli olmayan, herhangi bir gün.

O gün: Belirli olan gün.

Bayram günü: En mutlu gün.

Günlerdir: Bir süredir.

​

Kays artık büyümüş, okula gidip ilim öğrenmesi gereken yaşa gelmiştir. Babası, Kays’ın hangi okula gideceğine karar verdikten sonra okul için hazırlıklar yapılmaya başlanır. Güzel okul kıyafetleri dikilir, okulda kullanacağı bütün araç gereçler alınır. Kays, bir güzel hazırlandıktan sonra okula gönderilir. Kays heyecan içinde okula gider. Okulda birçok kız ve erkek onunla arkadaş olmak ister. Çevresine toplanırlar. Bunların içinde güzeller güzeli Leyla da vardır. Kays Leyla’yı fark eder. Onun Leyla’yı gören gözleri çevresinde onunla arkadaşlık kurmak isteyenlere karşı bir anda adeta kör olur. Kays, daha ilk gün Leyla ile arkadaş olur ve o günden sonra Leyla’dan başka kimseyle arkadaşlık etmek istemez.

Kays ve Leyla arasında güzel günler başlar. Sınıfta daima beraber otururlar, beraber ders dinlerler, beraber yemek yerler ve beraber oynarlar. Yani ne yaparlarsa beraber yaparlar. Ders olmadığında birbirlerinden ayrı kaldıkları için tatil günlerinden nefret ederler. Bir dakika bile ayrı kalmak istemezler. Bu arkadaşlık zamanla yerini aşka bırakır. Bu iki genç birbirlerine âşık olurlar. Çevresindekilerin dikkatini çekmemek için her gün çeşitli bahanelerle buluşlar. Mesela bir gün birbirlerine anlamadıkları dersi sorarlar diğer bir gün eşyalarından birini saklayarak bu eşyayı beraber ararlar.

Tabi bu dünyadaki her güzellik mutlaka bir gün son bulur. Leyla ve Kays’ın arasındaki bu aşk çevredeki insanların arasında konuşulmaya başlanınca Leyla’nın annesi bu dedikoduların önüne geçmek ister ve Leyla’yı okuldan alır. Her gün sevinçle okula giden Kays okulda Leyla’yı göremeyince çılgına döner. O günden sonra okuldaki günleri üzüntü içinde ve feryat edip dolaşarak geçer. Onun bu halini görenler Kays’a çılgın, deli ve kendini kaybetmiş anlamlarına gelen “Mecnun” ismini verirler. Herkes ona mecnun demeye başlar. Öyle ki bir zaman sonra onun gerçek ismi unutulup gider.

 

Güzel: Hoş, iyi beğenilen, çirkin değil. (Sıfat)

Bir güzel: Uygun olarak İyi bir şekilde, (Zarf)

Güzeller güzeli: En güzel olan, herkesten güzel olan. (Sıfat)

Güzel günler: Eğlenceli günler. (Sıfat Tamlaması)

Güzellik: Güzel olma durumu. (İsim)

Zamanın birinde Bağdat ve Basra’da egemen olan, şeref ve itibar sahibi bir adam vardı. Bütün Arap kabileleri ona itaat eder, onun emirlerinin dışına çıkmazdı. Bu adam asla bir yerde devamlı kalmaz sürekli seyahat ederdi. Her gittiği yerde büyük ve süslü çadırlar kurar, çölleri çiçek bahçesi haline getirirdi. Zamanının çoğunu eğlence meclislerinde geçirirdi. Oldukça da zengindi. Malı mülkü çoktu. Ne var ki tüm bu güzellikler onu tam anlamıyla mutlu edemiyordu. Onu daima üzüp etrafındaki bütün güzellikleri görmesini engelleyen bir derdi vardı. Bu asil kişinin kendisinden sonra egemenliğini devam ettirecek bir evladı yoktu. Onun hayattaki tek isteği mirasını bırakacağı bir evladının olmasıydı. Bunun için günler geceler boyunca dua eder, iyilikler yapardı. Bir zaman sonra Allah onun isteğini kabul eder ve ona bir erkek evlat verir. Bu kişi çocuğunun olmasına çok sevinir. Halkına hazineler dağıtıp fakirleri sevindirir.

Oğluna Kays ismini verir. Ona iyi bir dadı bulup onun iyi bir eğitimle ve ahlaklı yetişmesi ne gerekiyorsa yapar. Fakat dadısının yetiştirdiği Kays garip bir şekilde sürekli ağlar. Sanki büyük bir sıkıntısı, çözümü imkânsız bir derdi vardır. Babası ne yaptı ne ettiyse Kays’ın bu sürekli feryat etmesine bir çare bulamaz. Bir gün dadısı yokken onu kucağına alan ay yüzlü bir hizmetçinin güzelliği karşısında Kays birden susar. Bir daha ağlayıp feryat etmez. Babası bu duruma çok sevinir ve o zamandan sonra bu güzel hizmetçiyi Kays’ın dadısı yapar. Kays, ay yüzlü dadısıyla mutlu bir çocukluk geçirir. Ondan hiç uzak kalmak istemez. Sadece ondan uzak kaldığı zamanlarda ağlayıp feryat eder.

Kays on yaşına kadar dertten, sıkıntıdan uzakta yaşar. On yaşına gelince bütün kabilelerin toplandığı büyük bir törenle sünnet edilir. Bu törende halka altınlar ve hediyeler dağıtılır.

 

Zamanın birinde: Tarihi tam olarak belli olmayan bir dönem.

Zaman: Bir işe ayrılmış saatler.

Bir zaman sonra: Tam bilinmeyen bir süre geçtikten sonra.

O zamandan sonra: Belirli bir olaydan veya günden sonra.

Zaman: Yaşamın belirli bir bölümü.